?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½?ï¿½

2003-09-29T21:59:00.000+03:30

....

2003-08-15T01:03:00.000+04:30

...

مذهب شوخی سنگینی بود
که محیط با من کرد
و من سالها مذهبی ماندم
بی آنکه خدایی داشته باشم!

سهراب سپهری

2003-07-25T11:12:00.000+04:30

دفاعیه سکوت

آنقدر پرم که چیزی از من بیرون نمی تراود
سوزنی اگر خراشیده ام کنم کمی،
تمام کاغذهای دنیا را سیاه خواهم کرد.....
ادعا!!!

2003-06-29T23:27:00.000+04:30

پنجره ساکت من رو به دهکده جهانی

من هر روز صبح در مسیر رفتن به پادگان از میدان رسالت می گذرم و معمولا برای گذراندن ساعات طولانی خدمت از همان جا روزنامه می خرم.از آنجایی که ثانیه های خواب صبح ارزشمند هستند همیشه با عجله و سرعت همه کارهای من انجام می شود و هیچ فرصتی برای دیدن اطراف و حوادث باقی نمی ماند به جز امروز صبح که اتفاقا ده دقیقه ای زودتر بیدار شدم و زودتر بیرون آمدم و از این جهت فرصت پیدا کردم کمی بینم.
در کیوسکی که من از آن روزنامه می خرم پسرکی نشسته. هر روز صبح از سطح پیاده رو که روزنامه های را فرش کرده آنچه می خواهم برمیدارم و به سمت او می روم.در سکوت روزنامه ها را نشانش می دهم و یک اسکناس در بشقابی که روی پیشخوانش گذاشته می گذارم.او هم در سکوت به روزنامه ها نگاهی سرسری می اندازد و باقی پولم را توی بشقاب پرت می کند. پولم را مچاله می کنم و به سمت ایستگاه تاکسی می دوم.
امروز چون کمی وقت داشتم بی اختیار با او درگیر یک مکالمه شدم:
روزنامه هایم را به طرفش بردم و با سردی گفتم
- یک ایران ، یک اعتماد
او سردتر از من جواب داد
- یالنمناله تومان!
راستش اصلا دقت نکردم چی گفت و الان هم که دارم می نویسم هنوز نمی دانم روزنامه هایی که هر روز می خوانم چند هستند!
دوباره اسکناس پرت شد و دوباره بقیه پول و تاکسی و ...

******************

قصد داشتم کلی چیز بنویسم و نتیجه گیری کنم و پیام بدهم ، اما...
لطفا زود بقیه پولم را بدهید که پادگان دیر شد!

2003-06-22T23:40:00.000+04:30

ما مرد نیستیم

ما مرد نیستیم که اسبیم
اسبیم،چوبین،میان تهی
انباشته در شکم خود
انبوه مردان تیغ آخته ای را
این تیغ برکفان
اندیشه های ماست
اندیشه های ما
بگذار تیرگی در بند بند شرم بپیچد
ما مرد نیستیم
که اسبیم
اسب شهر تراوای
مردان تیغ بر کف و کف بر لب
آرام در نهفت ضمیر ما
در انتظار نشسته اند
تا شهر گم شود
در دودناک شب
و فاجعه به نطفه نشیند
بگذار تیرگی در بند بند شهر بپیچد
تا این حرامیان
از جان پناهشان بدر آیند
چون سنگ دانه های گلوبند بند گسسته
در شهر شب گرفته بپاشند
ما مرد نیستیم که اسبیم
چوبین
ما اسب نیستیم
چو کژدمیم در دم زادن به انتظار
تا نوزادهایمان
زهدان به نیش سهمناک شکافته
وین شهر را
از شش جهت بیالایند
هر چند اندیشه هامان در زادروز خویش
لاشه ما را
باید به طیف شب بسپارند
باشد که این دیار
در زیر حکومت کژدمهای اندیشه های ما
ترویج پاسداری فاجعه ها گردد
بگذار
بگذار
بگذار
در بند بند شهر بپیچد
هر چند
هر چند
هر چند
ما مرد نیستیم
ما مرد نیستیم!!

نصرت رحمانی

2003-06-18T19:07:00.000+04:30

بدون شرح

این متن عینا در قسمت آگهی های روزنامه جام جم چاپ شده است:
به خانمی دارای فوق لیسانس و مسلط به زبان انگلیسی جهت تدریس پیانو به دو کودک نه و یازده ساله نیازمندیم.
!!!!!!!!!!!!!!!

2003-06-13T14:44:00.000+04:30

...

کجاست ستاره عشق
من
به سان آن پرنده که خاصیت خود را
هنگام کوچ
از یاد برده است
قطب نمای دلم را گم کرده ام
(مهدیه نظری)

2003-06-12T23:17:00.000+04:30

مردی که در آیینه مرد

جلوی آیینه نشست. یکی او بود و یکی تصویر در آیینه.بعد یک آیینه دیگر روبروی آیینه قبلی.حالا یکی او بود و یکی تصویر او در آیینه اول و یکی تصویر آیینه اول در آیینه دوم و یکی تصویر او در آیینه دوم و یکی تصویر او درتصویر آیینه اول در آیینه دوم و یکی....
راستی او در کجای این هزار تو ایستاده بود و کدام یکی بود؟ یعنی درواقع (او) ی واقعی مدام یکی بود؟1 مدتها به این قضیه فکر کرد وخیلی زود فهمید که تنها یک راه حل وجود دارد. او در یکی از آیینه ها خودش را کشت . ولی اتفاق ناراحت کننده ای افتاد. این سوال برای همیشه بی جواب ماند. او ظاهرا کالبدش را در یکی از آیینه ها جا گذاشته بود. تا اینجا اتفاق ناراحت کننده ای نیفتاده، قسمت ناراحت کننده قضیه این است که مرگ او حتی از تعداد تصاویر هم کم نکرده است!!!

2003-06-07T22:51:00.000+04:30

...

از مرگ نمی هراسم
چون دریا در کنار من آرمیده است
خورشید باید بداند
که گرسنگی کودکان مرا بزرگ خواهد کرد.

(قسمتی از یک سرود بلوچی
به نقل از روزنامه همشهری)

2003-06-05T01:24:00.000+04:30

...

ما فقیر نیستیم
فقط بچه هامان را
به اندازه لباسهای زمستانی پارسال
کوچک کرده ایم!

علیرضا حسینی

2003-06-05T01:20:00.000+04:30

ما برگشتیم

بلاخره دوره تخصصی من تمام شد و من به عنوان یک جناب سروان(!!) مشغول گذراندن مدت باقی مانده خدمت هستم.از این که مدت طولانی اینجا به روز نشده عذر می خواهم اما سعی می کنم از این به بعد حداقل هفته ای دو بار چیزکی بنویسم.
پایدار باشید

2003-04-10T20:16:00.000+04:30

...

کبریت زدم،
تو بر این روشنائی محدود گریستی
(احمد رضا احمدی کرمانی)

2003-03-25T16:21:00.000+04:30

اولین داستان من

- تق!
- بهم گفته بود نباید بری، آره گفته بود، من اشتباه کردم. اصلا ارزشش را نداشت.
توی یک سالن قدیمی بزرگ که می توانست دیوارهای خاکستری داشته باشه یا نداشته باشه، کفش موزاییک باشه یا نباشه ولی حتما باید سقفش بلند باشه نشسته بود. با یک صندلی و یک ساعت شماطه دار قهوه ای رنگ بزرگ و قدیمی که هر چند وقت یکدفعه صدایش بلند میشد.
- آره من نباید می رفتم، نباید. حتی چند دفعه هم باکید کرد. من نباید…
- تق!
- ولی گور باباش مگه من زرخرید اونم؟ مگه هرچی اون گفت باید همون بشه؟ اتفاقا بسیار کار خوبی کردم که رفتم!
توی یک سالن قدیمی بزرگ که می تونست پر از اسباب و ابابیه باشه یا نباشه، بخاری داشته باشه یا نداشته باشه، ولی حتما باید سرد باشه نشسته بود. ساعته هر چند وقت یکدفعه صدایش بلند می شد.
- اصلا به اون چه ربطی داره ؟ من واسه خودم زندگی می کنم و واسه زندگی خودم تصمیم می گیرم. بلاخره باید این اتفاق می افتاد. خوب شد که این کار را کردم، خوب شد که...
- تق!
- ولی آخه اون بهتر از من می دونست. حتما یک چیزی بود که گفت... من باید گوش می کردم...
توی یک سالن قدیمی بزرگ که می توانست پنجره داشته باشه یا نداشته باشه، ولی حتما باید نیمه تاریک باشه نشسته بود. صدای ساعت هر چند وقت یکبار شنیده می شد.
- آره حتما یک منظوری داشت. حتما داشت. من نباید می رفتم، نباید...
- تق!
توی یک سالن قدیمی بزرگ که می توانست یک پستو کنارش داشته باشه یا نداشته باشه، تاقچه داشته باشه یا نداشته باشه، ولی حتما باید یک روغندون توش باشه نشسته بود...
ساعته دیگه صدا نمی داد!

(بیست و یکم اسفند ماه 76)

2003-03-25T16:16:00.000+04:30

آب

حرف همان حرف قدیمی است. همان حرفهایی که نود و نه بار، شاید هم صد بار شنیده ایم. هیچ فرقی نمی کند، فقط گاهی با خودکار آبی می نوییم، گاهی با خودکار مشکی. گاهی بالایش اسم تو را می نویسیم، گاه در زیرش اسم خود را. درست حسابش را ندارم که چند سال پیش بود که آغاز کردیم، البته زیاد هم مهم نیست، تو چند سال زودتر و من چند سال دیرتر. به هر حال وقتی شروع کردیم همه چیز تازه بود. همه کلوات از تازگی برق می زدند. اولین کلمه آب بود و این تازه خیلی قبل از این بود که سین و ر را بخوانیم و جای همه آب ها را سراب بگیرد. چقدر همه چیز نو بود، درست مثل اسکناسی که از لای قرآن در می آورند، مثل لباس نوی آن موقع و مثل کتابهای نوی اول مهر، آن وقتهایی که بزرگتر شدیم.
معلم گفته بود وقتی می نویسید با صدای بلند بخوانید و ما با تمام توان فریاد می زدیم:
آآآآآآآآآآآب
ولی هیچکس باور نمی کرد که ما تشنه ایم. هیچکس باور نمی کرد که ما آب می خواهیم. و ما آنقدر گفتیم و گفتیم تا خودمان هم باورمان شد که تشنه نیستیم و آنچه می گوییم فقط اجابت امر معلم است.
آن روزها گذشتند و امروز ما تا آخر الفبا را خوانده ایم. تا آخر ی . حالا خیلی کلمه بلدیم، کلمه هایی که گاه توی لغت نامه ها هم نمی شود پیدایشان کرد، کلماتی از متون قدیم، کلماتی از آثار جدید. اما کلمات به چه درد ما میخورند. یک حرف بود و یک بار زدیم: همان روزی که آب را هجی کردیم. و حالا اگر تو همان حرف را با سنگین ترین کلمات می آرایی و یا اگر من همان حرف ساده را به هزار شکل و گونه بیان می کنم، خودمان که خوب می دانیم داریم بازی می کنیم.
وقتی شروع کردیم هیچ نفهمیدیم که کلمات بازیمان میدهند. با احساس های ناگفته مان آمدیم، تا که روزی بیانشان کنیم. اما ما گول خوردیم. قرار نبود به اینجا برسیم. غرق دنیای کلمات شدیم و حرفها را فقط در تشبیه ها و استعاره ها جستجو کردیم و حالا به خود می بالیم به این که حرفهای پیچیده و پوشیده را خوب می فهمیم و شرم هم نمی کنیم از این که حرفهای ساده و عریان چشمهای یکدیگر را نمی فهمیم.

نازیلا یوسفی
روایت/ دفتر اول/ بهار 73

2003-03-25T16:13:00.000+04:30

Fire & Ice

some say the world will end in fire,
Some say in ice
From what I've tasted of desire,
I hold whith those who favor fire
But if it had to perish twice,
I think I know enough hate
To say that for destruction, ice,
Is also great,
And would suffice.

(از شاعری که اسمش را نمیدانم)

2003-03-19T08:24:00.000+03:30

شاخه های در هم تنیده

اگرچه سالی است چند
که شاخه های درخت محرم و نوروز در هم تنیده اند
اما
این دو واقعه در اصل
از یک ریشه اند
چرا که محرم
نوروز فواره های خون است
از زمین تا عرش
و نوروز
بازگشت خون محرم است
بر چهره شقایق ها

بدینسان
کل یوم عاشورا
و هر روزمان نوروز.

(مرتضی بختیاری _ کیهان کاریکاتور شماره 131 132)

2003-03-07T14:16:00.000+03:30

سلام
من برای دوره تخصصی سربازی (دوره کد) افتادم بروجرد و دسترسیم به کامپیوتر خیلی کمه و طبیعتا پیشنویسم دیر به دیر خط خطی می شود.می بخشید!

2003-03-07T14:05:00.000+03:30

...

به نظرم تنها کارکرد چراغهای پارک در یک شب سرد زمستانی این است که تنهایی نیمکتها را به رخشان بکشند...
نمی دانم چرا آنقدر خودخواهم که در چنین شبهایی همیشه نیمکتی را انتخاب می کنم که چراغی بالای سرش سبز نشده باشد.

2003-02-21T22:32:00.000+03:30

...

گریه نکن خواهرم، در خانه ات درختی خواهد رویید، درختانی در شهرت و بسیار درختان در سرزمینت.
و باد پیغام هر درخت را به گوش سایر درختان خواهد رساند و درختان از باد خواهند پرسید :
در راه که می آمدی، سحر را ندیدی؟
(سووشون - سیمین دانشور)

2003-02-17T21:30:00.000+03:30

شبهای بدون شعر

کلمه نمی جوشد امشب
آن همه معنا
در اسارت روزمرگی زمانند
و آن همه جوشش
در انتظار اولین سپیده صبح
به حتم
اگر اسیر بی خوابی نشده بودم
از هم اندیشی رویا و خورپوف
بالهای بزرگتری دشت می کردم!!!

2003-02-14T22:54:00.000+03:30

ما اینیم!!

بلاخره وب لاگ ما هم صاحب سیستم نظرخواهی شدو مشکلات سیل عظیم خوانندگان که نمی دانستند چطور نظراتشان را به سمع و نظر ما برسانند حل شد!
راه افتادن این سیستم را مدیون راهنمایی های دوست نادیده عزیزم علیرضا هستم که وب لاگ افاضات حاجاقا را می نویسد.در همین جا از او سپاسگذاری میکنم.

2003-02-12T12:44:00.000+03:30

غزل

قدر اهل درد صاحب در می داند که چیست
مرد صاحب درد درد مرد می داند که چیست
هر زمان در مجمعی گردی چه دانی حال ما
حال تنها گرد تنها گرد می داند که چیست
رنج آنهایی که تخم آرزویی کشته اند
آن که تخم حسرتی پرورد می داند که چیست
آتش سردی که بگدازد درون سنگ را
هر که را بودست آه سرد می داند که چیست
بازی عشقست کینجا عاقلان در ششدرند
عقل کی منصوبه این نرد می داند که چیست
قطره ای از باده عشقست صد دریای زهر
هرکه یک پیمانه زین می خورد می داند که چیست
وحشی آن کس را که خونی چند رفت از راه چشم
علت آثار روی زرد می داند که چیست

(وحشی بافقی)

2003-02-07T12:12:00.000+03:30

بازگشت توت فرنگی (حاج محسن دوستت داریم!!!!)

توت فرنگی از اولین وبلاگهایی بود که با آن آشنا شدم. وبلاگی که تا بود هر روز به آن سر می زدم و حالا که دوباره آمده هم احتمالا چنین خواهم کرد. مطالب حاجی هرچند شاید از جنس من نبود اما به شدت زیبا بود که با قلم قوی و طنز قوی تر حاج محسن همراه بود. نظم حاکم بر یادداشتهای او حکایت از ذهن منظم و قوام یافته نویسنده آن دارد. او هرچند عمد دارد که خود را به شدت ضد زن نشان دهد و گاهی هم به ورطه اغراق و حتی خالی بندی می افتد اما همان نظمی که اشاره کردم باعث می شود مجموعه محکمی در قالب توت فرنگی ارایه کند. برای حاج محسن آرزوی موفقیت و برای توت فرنگی اش آرزوی ... آرزوی باز هم موفقیت می کنم!
حاج محسن دوستت داریم!

2003-02-02T16:25:00.000+03:30

مهمترین هدف مجازات اصلاح مجازات کننده است!
(نیچه)

2003-01-31T21:23:00.000+03:30

تو که خوب می دانی

در قسمت عقب سنگر، پشت جعبه های فشنگ مخفی شده بود. در چند قدمی اش جنازه خونین ستوان هاشمی افتاده بود، کمی آنطرفتر جنازه سرباز محمدی، به فاصله چند قدم جنازه سرباز ایراندوست و این خط جنازه تا ورودی سنگر ادامه داشت. از آن دسته که داخل سنگر فرماندهی بودند فقط او جان سالم بدر برده بود. وقتی نارنجک را داخل سنگر پرت کردند او داشت نامه های تو را کنار دیواره سنگر زیر جعبه خالی خمپاره که حالا از آن به عنوان میز تحریر استفاده می کردند قایم می کرد و به همین دلیل فقط چند خراش جزئی برداشته بود.
صدای همهمه سربازان دشمن را از بالای سرش می شنید که داشتند اسرا و غنایم را به عقب منتقل می کردند. ظاهرا هنوز نفهمیده بودند که این سنگر فرماندهی است که توجه خاصی به آن نداشتند بی سیم را برداشت و با آهسته ترین صدای ممکن با مرکز تماس گرفت. سنگر فرماندهی با تمام نقشه ها و مهمات و مدارکی در آن بود از دست رفته بود و او میتوانست فقط این سقوط را کمی به تاخیر بیاندازد و یا می توانست با ورود اولین سرباز دشمن خودش را تسلیم کند و تحت حمایت موافقت نامه ژنو به عقب منتقل شود... دستور خیلی صریح بود:
_ اون سنگر باید حفظ بشه. می فهمی؟ باید! مقاومت کن. فقط یک ساعت، فقط یک ساعت. تو باید مقاومت کنی.
یک ساعت... یک ساعت... شاید می د یک ساعت آنها را نگه داشت ولی بعد از آن یک ساعت احتمالا او دیگر زنده نبود. چشمش به جنازه خونین فرمانده افتاد که در چند قدمی اش افتاده بود. فرمانده که دیگر زنده نبود پس دیگر مرخصی تشویقی هم در کار نبود که او را به تو برساند. حتی جنازه او را. در چشمان نیمه باز فرمانده برق عجیبی باقی مانده بود. دیگر همه از آن اعتماد به نفس و قدرت و تحکم خبری نبود. آنچه بود فقط التماس بود: مقاومت کن!
او که هیچوقت از فرمانده خوشش نمی آمد. مگر فرمانده نبود که باعث شد او جشن تولد تو را سر پست نگهبانی بگیرد؟ کاش فقط می توانست آخرین حرفهایش را برایت بنویسد. زمانی بنویسد که هنوز از آن شرافت سربازی که آن همه گفته بودند و آنهمه شنیده بود کمی باقی بود. زمانی بنویسد که هنوز دستهایش باز است. در یک لحظه تصمیمش را گرفت. کاش فقط می توانست اخرین حرفهایش را برایت بنویسد که بعد از مرگش بخوانی. همان حرفهایی که فقط به درد لحظه های مردن می خورد و او این همه سال آنها را با خود اینطرف و آنطرف می کشید. اما اینکار ممکن نبود. تو که خوب می دانی. پس شروع کرد برایت زمزمه کردن. می دانست می شنوی._ راستی می شنیدی؟؟_ احساس می کرد حالا راحتتر خواهد مرد.
صدای پای یک سرباز دشمن به گوشش رسید که داشت به آرامی از ورودی کوچک سنگر پایین می آمد. به آرامی به او نزدیک شد. داشت جیبهای استوار شهروز را می گشت. سرباز در یک لحظه متوجه شد که این یک سنگر معمولی نیست و البته کمی دیر متوجه شد چون در همین هنگام سرگروهبان با یک حرکت سریع گلویش را برید. سرباز در حالی که جان می داد با چشمانی از حدقه در آمده به صورت سرگروهبان خیره شده بود. شاید از این که اینطور احمقانه می مرد تعجب کرده بود یا شاید از لبهای سرگروهبان که به طور دیوانه واری کلماتی را زمزمه می کرد. به هر حال مهم نیست چون او هیچگاه نخواهد فهمید! سرباز دوم کمی باهوشتر بود. او توانست قبل از مردن گلوله ای به زانوی سرگروهبان شلیک کند ولی سرگروهبان حتی صدای آن گلوله را هم نشنید چون... بگذریم، تو که خوب می دانی...
کم کم انگار دشمن متوجه شده بود آن پایین خبری هست.او تندتر و تندتر حرف میزد. آخرین جمله که تمام شد از بالای سنگر صداهای آشنایی شنید که با زبان مادری حرف می زدند.یعنی یک ساعت تمام شده بود؟ولی او که قرار نبود زنده بماند... او که آخرین حرفهایش را... او که قرار نبود...

* * * *
سرگروهبان وظیفه احمد پناه پور یک پایش و یک چشمش را در آن سنگر گذاشت و ... ببخشید ، یک پایش، یک چشمش و همه آخرین حرفهایش را در آن سنگر گذاشت و بیرون آمد. او حالا زنده است ولی تو می توانی از تمام مزایا و تمام مصائب یک همسر شهید استفاده کنی چون برای کسی که آخرین حرفهایش را به تو زده دیگر دلیلی برای زنده ماندن وجود ندارد!
تو که خوب می دانی!

2003-01-31T15:46:00.000+03:30

شعر

عزیزم،
عشقم،
بپذیر
شاید دیگر هیچگاه،
هیچ چیز،
نسرودم.

( مایاکوفسکی)

2003-01-31T15:44:00.000+03:30

کماکان آسوده بخوابید!!

این هفته پای من در راه دفاع از وطن شکست! ولی اصلا نگران نباشید چون من با همان یک پایی که برایم باقی مانده، لنگ لنگان به دفاع از جان و مال و ناموس مملکت مشغولم! آسوده بخوابید که ما بیداریم!!

2003-01-24T23:27:00.000+03:30

این بلاگر چه مرگشه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟/

2003-01-24T12:49:00.000+03:30

تراژدی نگهبان ها

تا خودت نگهبان نباشی هیچوقت به این قضیه فکر نمیکنی که چرا نگهبان ها در تمام فیلمهای جنگی برای کشته شدن، آن هم به صورت غافلگیر شده و بسیار حقیری محکومند!
مطمئنم همه آن نگهبان ها در آن لحظه ای که با آن وضع مسخره و مضحک گلویشان بریده میشود به این قضیه فکر می کنند!!!
(نیمه شب 29 دی ماه سر پست نگهبانی اسلحه خانه)

2003-01-17T23:00:00.000+03:30

ما مانند خارپشتانی هستیم که برای گرم شدن به هم می چسپند، اگر به هم بچسپند نیش خارشان به تن هم فرو می رود و اگر جدا شوند از سرما رنج خواهند برد!
( آرتور شوپنهاور )

2003-01-17T20:59:00.000+03:30

وبلاگ خوب جارچی در اقدامی جالب، اقدام به باز کردن یک صفحه ادبی کرده است که در آن به معرفی وبلاگهای ادبی میکند.پیشنویس به خاطر این کار خوب به این عزیزان تبریک می گوید و امیدوار است با این کار وبلاگهای ادبی کمی از این فضای مهجوری که در آن قرار دارند خارج شوند.

2003-01-17T17:13:00.000+03:30

شعر

دستهایم خسته از تردید
از پرسه های عاشقانه دست می کشند
حالا که نتهای ترانه اندام تو را فرا نگرفته اند
تلخ است
اینچنین که دستهایم را بر آستانه همه پاشکسته های عالم
بر خاک گذاشته ام

2003-01-10T17:32:00.000+03:30

ما چقدر دیر متوجه می شویم که زندگی یعنی همین روزهایی که آرزوی زودتر گذشتن آنها را داریم!

2003-01-10T17:25:00.000+03:30

چیزکی شبیه شعر

روزی دوباره با تو در این خیابان راه خواهم رفت
اگر حتی تو در کنارم نباشی
و اگر حتی عصایی پرده پوش خستگی هام باشد
آنروز دوباره دستت را خواهم فشرد
در امتداد خیابان همیشگی مان
دوباره برایت خواهم سرود
دوباره...
در همان خیابان همیشگی مان

میدانم
آنروز به شدت افسوس خواهم خورد
چون ما هیجوقت در خیابانمان قدم نزدیم!

2002-12-26T00:02:00.000+03:30

از جلو نظام...

فردا صبح ساعت هفت باید خودم را برای انجام خدمت سربازی با پادگان صفر- یک معرفی کنم. به شدت مغشوشم. از سالهای دور همیشه سربازی برای من پر از حس های متفاوت و با یکی دو استثنا، ناراحت کننده بوده. حالا که به گذشته نگاه می کنم، میبینم سالهاست با فکر سربازی درگیرم و عموما از موضع ضعف. سربازی برای من گیوتینی بوده که سالها بالای دو سال از زندگی من قرار داشته. فقط تیغه آن گاهی نزدیک و گاهی دور بوده است. اولین بار زمان دبیرستان با سربازی درگیر شدم و کابوس اینکه اگر دانشگاه قبول نشوم باید سربازی بروم. اونروزها تیغه گیوتین خیلی نزدیک و خیلی ترسناک بود. بعد زمان دانشگاه که لابلای فرمولها و رابطه ها و رویاها کمرنگ شده بود و بعد روزهای خوب...آخخخخخخ...روزهای خوبی که سربازی را می فروختند و من به ریش هرچی پادگان می خندیدم و آن روز لعنتی. تیر ماه هشتاد...
فروش خدمت سربازی منتفی شد!
درست همان ماهی که من فارغ التحصیل شدم، یا باید فارغ التحصیل می شدم.حالا دیگه تیغه گیوتین را فقط نمی دیدم، احساس میکردم!
از آن روز به بعد هر چه بر من گذشت به نوعی برای فرار از سربازی بود یا حداقل برای اینکه کمتر با آن درگیر شوم. از دو واحد درسی که یکسال به عمد پاس نکردم، از کاری که شروع کردم، از دوندگی های شش ماهه ام برای پیدا کردن امریه، از رویاهای شبانه ام، از ولگردی هایم، از پرسه زدنهایم در خاطرات گذشته و حتی از تک تک پکهایی که به تک تک سیگارهایم می زدم.
همه چیز تمام شد. فردا ساعت هفت صبح در پادگان صفر- یک نیروی زمینی، من به آغوش این کابوس چند ساله می روم تا انرا با تمام پوست و گوشت و استخوانم حس کنم.

خبر دار!

2002-12-25T22:26:00.000+03:30

آسوده بخوابید که ما بیداریم!!

از فردا هر شبی که با آرامش و با خیال راحت خوابیده اید به یاد داشته باشید که من تفنگ به دست دارم از جان و مال و ناموستون دفاع می کنم!

2002-12-25T00:06:00.000+03:30

...

امشب با سه وبلاگ خیلی خوب آشنا شدم و حیفم آمد آنها را اینجا معرفی نکنم:
اولی شوکران است که زیاد مینویسد اما از لابلای نوشته هایش مطلب زیبا بسیار بیرون می آید.
دومی وب لاگ کرگدن سلطان است. نثر صمیمی و بسیار راحتی دارد.زیبا می نویسد و به سادگی می توانی فکر کنی که این نوشته از جنس توست.
و سومی که از همه زیباتر است ( از نظر من) یادداشتهای اثیری نام دارد. یک دنیا حادثه در خود دارد و یک دنیا تصویر و آنقدر بی ادعاست که می توانی هر لحظه حضورش را در کنارت حس کنی و به دنیایش بروی یا او را به دنیایت بیاوری...
این شعر از یادداشتهای اثیری است:
معبد سنگي زوار را مي پذيرفت
به در آهنينش خوب نگاه كردم
زنگ زده بود
بر خلاف درون تازه و خيسش
احساس مي كنم اكنون هنگام
كنار گذاشتن گاهي بعضي چيزهاست

ساختن معبدي تازه
با سقفي بلندتر
جادارتر
ساكت تر
روشن تر
و دست آخر از خاك و گل
كه آيندگان حداقل با لبخند
ويرانش كنند

اگر اينچنين باشد
خوش اقبالي ماست
نه بيشتر نه كمتر

تايم آوت
پواني نياز است

برای صاحبش، احمد فهیم راد آرزوی موفقیت میکنم.

2002-12-24T23:58:00.000+03:30

شعر

برهنه در کابوس روز...
امشب اگر شعری بگویم
فردا عریان نخواهم ماند!

(شعر از علی ربیعی وزیری)

2002-12-17T01:32:00.000+03:30

شعر

نشان به آن نشان
که گنجشکها از من نمی رَمند
عباس شمشیر می زد
و زیر لب فروغ می خواند...
( دستانم را در باغچه می کارم
سبز خواهند شد
می دانم ...)

(شعر از نصرتی)

2002-12-15T16:25:00.000+03:30

شبی که باران می بارید

روزی که میرفتم
هرگز رفتنت را باور نداشتم
به احترام تنها ماجرای هنوز ناشکفته زندگی مان
به احترام تمام قهوه های تنهایی
باورت نداشتم،
همسفرم

امروز که ناخدای کشتی ترانه های تازه ام
تو در اقیانوس دیگری تن به باد سپرده ای
همانجا که افقهای غریب دارد
و بر تمام موجهایش فقط یک فنجان قهوه سرو می شود
باران می بارد امشب
همسفرم
باران می بارد!

تمام مسافرانم، تمام شب را به انتظار خواهند نشست
چرا که من
به امید آنکه زمین امشب هم گِرد باشد
بادبان برافراشته ام
و رو به سوی افقهای تو می آیم
تا در یک فنجان قهوه با تو شریک شوم
آخر امشب باران می بارد
می دانی؟

2002-12-11T22:16:00.000+03:30

امشب چه شب عجیبیه!!

2002-12-11T15:13:00.000+03:30

اگر سنگ بودی...

اگر سنگ بودی
برایت از غصه های فولاد بودن می گفتم
افسوس...
ازمرگ کاوه تا به حال
هیچ ترانه ای
به مهمانی آهن و درفش دعوت نشده است !

2002-12-03T21:03:00.000+03:30

سلام
یکی دو روز پیش یک شعر از تولید به مصرف اینجا گذاشتم و از آن به بعد هم سراغش نیامدم تا امشب که متوجه شدم سطر اول شعر فراموش شده است! نسخه اصلاح شده آن را همان پایین (دو تا پست پایینتر) ببینید.

2002-12-02T02:53:00.000+03:30

دلم گرفته بود اَزت

گه گاه ، وقتی خیلی از روزمرگی هایم دور میشوم، اگر قلم همراهی کند چیزکی مینویسم اما همیشه نوشته هایم اسیر کلامند. همیشه دلم می خواست نوشته های اندکم، اندکی به ترانه نزدیک شوند. اندکی فقط!
امشب در جمع دوستانه مان، دوستی این ترانه از امیر یل ارجمند را می نواخت و می خواند. به شدت شیفته اش شدم. حیف که حال و هوای این متن (که ظاهرا از خود او هم هست) با حال و هوای ترانه اش (که باز هم کار اوست) بسیار متفاوت است. با این حال بخوانید:

دلم گرفته بود ازت
کوچه به کوچه اومدم
گفتم که تو مال منی
گفتی که شاید... (2)

قسم به چشم مست تو
به شعرای قشنگمون
گفتم که تو پیشم بمون
گفتی که شاید

شب واسه من تیره و تاره
یادم میره رنگ ستاره
آسمونم مهتاب نداره

نمیدونم
به تو پناه آرم
یا من از تو گریزم
تو به من بگو عزیزم
از تو گریزم

گفتم به تو برگردی پیشم
گفتم به تو همونی میشم
عاشقترین قصه ها
بیا سراغم

شب واسه من تیره و تاره
یادم میره رنگ ستاره
آسمونم مهتاب نداره

...

2002-12-02T02:41:00.000+03:30

اگه یه شب با دو سه تا رفیق خوب دور هم نشسته باشید، اگه بارون باشه، اگه گیتار باشه، اگه سیگار باشه، اگه...... و اگه قلمت یه ذره از دستت در بره و ساز خودشو بزنه حیفه خاطره شب خوبتو واسه خودت نگه داری. بیاید شما هم شریک امشب من باشید...
سایه هامان که به هم پیوست
پنداشتم
که هم غزل یکدیگریم
افسوس،
در گرگ و میش اندوه نمی دیدم
که تو تشعشع طلوعی و من...
و من ترانه ساز غروب،
یا برعکس!!
افسوس

2002-12-02T02:35:00.000+03:30

...بارون می باره ...بارون میباره... بارون میباره... بارون می باره ...بارون بارون ...بارون... بارو... بارو... بارو... با... با... با
چترم شکسته
خوشحالم!

2002-11-30T21:44:00.000+03:30

هوای روزهای عاشقی

امشب هیچ حال عجیبی ندارم! عادیِ عادیم!هر چند سرما و آسمان ابری و خیابان شلوغ و پیاده روی طولانی وسیگار وترانه همه و همه از حکایات روزهای عاشقی است اما هیچ حال عجیبی ندارم!عادیِ عادیم!

2002-11-30T16:00:00.000+03:30

امروز سَرَکی به وب لاگ ای کاش آب بودم کشیدم. این متن خیلی به نظرم جالب آمد:
پسر اناری را دانه می کرد. می خواست بگوید « خوب بود این مردم دانه های دلشان پیدا بود » . اما نگفت.
فکر می کرد آب انار در چشمش خواهد پرید و باعث خنده مادرش خواهد شد.اما نشد.هیچ اتفاقی نیافتاد.
پسر تنها همه ی دانه های انار را یکی یکی خورد .

2002-11-27T01:20:00.000+03:30

به یاد حوالی کافه شوکا

اگر چه بهترین قهوه تهران در کافه شوکا سرو نمیشود اما بدون شک شوکا هیجان انگیزترین کافی شاپ این شهر شلوغ است.هر بار که آنجا بوده ام هیچ ذهنیتی از این که اینبار چه حسی و چه تجربه ای از این حوالی هدیه خواهم گرفت نداشتم ولی فقط اینقدر می دانستم که به ناگزیر تغییری و یا حتی حادثه ای رخ خواهد داد!
یارعلی پورمقدم به همان خوبی که میداند قهوه هایش بدمزه است، میداند چه کتابی به تو معرفی کند که مزه قهوه اش را فراموش کنی! از مجموعه کتابهایی که برای فروش گذاشته بود دو کتاب بسیار خوبِ "پا به پای خوابهایم" از عسل مروارید و "داستان مرد جوان" از رضا عاقل نژاد را انتخاب کرده بودم که با "شکست روایت" اثر علیرضا حسینی به سراغم آمد. شاهکار! خواندن این کتاب را شدیدا توصیه میکنم. پورمقدم این شعرِ کتاب را خیلی دوست داشت:
پدرانم
آوازی خوش داشته اند
در من اما
روباهی می زید
که پنیر به منقارم می گذارد!

2002-11-25T01:43:00.000+03:30

شعر:

تمام زندگیم به انتظار گذشت
تا یاخته های نهاده ذهنم
در سوگ تو به پرواز در آیند
تمام زندگیم...
رویاهای کوچکمان،
رویاهای کوچکم،
چه سبز...
آه ای به سکوت نشسته ترین فریاد
سرابهای کوچک ذهنم را تا کدامین اقیانوس بسط خواهی داد
و در تمنای دو دستت کدام کبوتر گرسنه لانه خواهد ساخت؟
دیگر این بکارت صد ساله را نه قدرتی...
که انگیزه ای نیست
تا در جستجوی سرابی دیگرش بر دوش کشم!
در تمام سکوت هایم
فریاد بکار
تا از تو شکفته شوم
و بر دستهای باد خانه ای از فاصله بکارم.

2002-11-22T20:27:00.000+03:30

سلام
یکی دو روز پیش نامه ای برای وب لاگ جارچی فرستادم و در مورد پیشنویس برایشان توضیح دادم.امروز صبح با تعجب دیدم خبرنگاران جارچی به همین زودی به سراغ پیشنویس آمده اند و طی جمله کوتاهی آن را معرفی کرده اند. پیشنویس مراتب تشکر خود را اعلام میدارد و برای جارچی و همه خبرنگارانش آرزوی موفقیت دارد.

2002-11-21T23:42:00.000+03:30

عشق تپه سبزی است که هر گوساله ای از آن بالا می رود!!!!!

2002-11-21T00:10:00.000+03:30

داستان بزرگ شدن من

- پس تو کی میخواهی بزرگ بشی؟
نمیدانم چند بار این جمله را شنیدم ولی میدانم که یک بار و فقط یکبار خیلی جدی بهش فکر کردم:همان روز پنجشنبه چهارم مرداد که از خانه بیرون امدم تا بزرگ بشم!
من تو کرمان زندگی میکنم.وسط خاک و خستگی و دود و محبت... نمیدانم کرمان را دوست دارم یا نه ولی اونروز خیلی امیدوار بودم که از تو دل این شهر مادری یک جائی در بیاد که من توش بزرگ بشم.
یک کوله با خودم برداشتم.توش را پر از کتاب و سیگار و عرق کردم و زدم بیرون.چهارم مرداد ماه بود درست ساعت یک و پانزده دقیقه.اینکه اینقدر دقیق یادمه به این دلیله که از سفر اونروز من فقط سه دقیقه می گذرد!الان ساعت یک و هجده دقیقه چهارم مرداده!!
شروع کردم به راه رفتن.نمیدانم چطوری به جنگل رسیدم.تا حالا هیچوقت این جنگل را ندیده بودم.درختها پر و توی هم بودند و زمین از بوته های تمشک فرش شده بود.مه غلیظی هم بود.شروع کردم توی جنگله راه رفتن.صدای جیرجیرک می آمد.کم کم زمین شیب دار شدو فهمیدم که دارم از یک کوه بالا میروم.بعضی جاها بالا رفتن خیلی سخت میشد.بوته های تمشک خاردار را میگرفتم وبالا می رفتم .خسته شده بودم.چطوری باید بزرگ بشم؟پاهام درد میکرد.غم عجیبی داشتم.غصه اینکه چطوری...بگذریم.
کنار یک درخت اکالیپتوس نشستم.از سیگار فروشی که اون بغل بود یک کبریت خریدم و آتیشی راه انداختم.از توی کوله لیپتون و قند در آوردم.بساط چائی راه افتاده بود. کتری شروع کرد به قل قل کردن.همینطور که داشتم آب جوش توی لیوانم میریختم توجهم به دو تا دختره جلب شد که کنار خیابان وایستاده بودند اتوبزنند.یک دوو کنارشان نگه داشت.محو تماشای اونها بودم که دیدم دستم داره میسوزه و من دارم همینطور آب جوش روش میریزم! نفهمیدم دخترها سوار شدند یا نه.
از تو دل جنگل زوزه گرگ میامد.توجهی نکردم.هوا داشت تاریک می شد.
" ببینم چطور من از تاریکی و تنهائی و مه جنگل و گرگ نترسیدم؟نکنه بزرگ شدم و خودم خبر ندارم؟ نکنه بچگی هامو گذاشتم تو کوله و حالا یه آدم بزرگ واقعی شدم؟نکنه..."
توی کوله را نگاه کردم: کتاب بود.سیگار بود.عرق بود.من هنوز هم بچه بودم!
بلند شدم و شروع کردم به راه رفتن. "راستی شام چی کار کنیم؟" بابک گفت:
- از پیتزا شهرزاد غذا میگیریم.
- ااااه اونکه غذاش مزخرفه!
- ببین جنگلو شلوغش نکن!همین که اجازه دادیم ساعت یک و ربع هوا تاریک بشه و وقت شام بشه از سرت هم زیاده!
- باشه چشم پس لطفاً بگو یک سیب زمینی هم بذاره.
کتاب سهراب را در آوردم."خانه دوست کجاست...."داشتم می خواندم که بی هوا تنه زدم به یک خانم مسن...
- خانوم بخشید غلط کردم!
- یه کاره!
دوباره شروع کردم به خواندن...
"چرا این شعر فقط دو سه خط داره؟ قدیما طولانی تر بود سوار و حوض اساطیر وگل و بچه و...ولی حالا فقط بچه توش مونده.اونم یه بچه تخس تخم جن که از یک درخت آناناس رفته بالا داره موشک هوا میکنه.از بچه چی بپرسم سهراب ؟؟ بابا جان من که به خانه دوست کار ندارم.من دنبال یه خراب شده ای میگردم که بچه گی هامو توش خاک کنم!... چه پیتزای بدمزه ای."
امیر زنگ زد:
- برنامه چیه؟بازیکنی؟
- گمشو بابا! من تو جنگلهای کالاهاری یا لوت گم شدم! بازیکن چیه؟!
در همین حال یک ماشین کورسی قرمز کنارم نگه داشت. یک پیرمرد کچل هفتاد هشتاد ساله توش نشسته بود. موهای پشت سرش را بلند گذاشته بود و بسته بودو یک ریش توپی پرپشت داشت.
- آقا جائی می رین برسونمتون.
"آقا؟؟نکنه بزرگ شدم آقا شدم؟! ولی تو کوله پشتی فقط عرق و سیگار و کتاب بود!درک..."
- مزاحمتون نیستم؟
- نه آقا مسیرم اینه.
یارو یک تی شرت مشکی با یک شلوار جین تنگ به همون رنگ پوشیده بود یک عینک شیشه گرد زده بود.داشت جون بایز گوش میداد.تا ته قضیه را خواندم!
- بین آقا اگه می خواهی جوون بشی بچه بشی این اداهای روشن فکری را بی خیال شو! انقلاب و شور و ساختار شکنی را بشاش توش! یه اسپایس گرلز بذار یک پاکت کنت کوتاه بخر ادکلن کول واتر بزن شلوارشیش جیب بپوش...
همینطور که داشتم میگفتم یدفعه یادم افتاد که...
- آقا! این جنگل مال منه! مال بزرگ شدن منه! نگاه نکن توش پیتزا فروشی و کافی شاپ و ماشین و جنده داره اینجا مال بزرگ شدن منه همش مال منه!
پاکت سیگارشو در آورد.پنجاه و هشت می کشید.یک نخ تعارف کرد.
-آقا من پنجاه و هفت میکشم آخه هنوز کوچولوئم!
به حرف آمد
- بیا... من بازم سیگار دارم...یه نخ پنجاه و هشت بکش.
یک نخ برداشتم.برام فندک زد...
اصلاً نمیدانم چی شد.به خودم که آمدم دیدم ماشینه با یک تیک آف از کنارمرد شد و رفت.درختها یکی یکی داشتند روی زمین می افتادند و جایشان را خانه و مغازه می گرفت.جای بوته های تمشک جدول سبز شده بود. سیگار فروشه داشت بساطش را جمع می کرد. یک رفتگر با حالت بی تفاوتی زمین را جارو می زد. سیگار پنجاه و هشت واسه دهنم خیلی بزرگ بود. کوله را باز کردم.کتابهام همه عینکی شده بودند. تینهای ودکا کت و شلوار پوشیده بودند. توی کوله از بچگیهام اثری نبود ولی روی تمام سیگارها با ماژیک نوشته بودند: پنجاه وهشت.
من بزرگ شده بودم!!
کرمان 4/5/1380

2002-11-20T23:48:00.000+03:30

سلام...راستش از وقتی این شمارنده را به وب لاگم اضافه کرده ام مجبورشدم بگردم اینور و اونور یه کم خواننده دست و پا کنم آبروم نره!!در عین حال همین خواننده های اندک را هم دو دستی بچسپم که مشتری بشند!! چه می شه کرد، وب لاگ بدون خواننده مثل آدم سیگاری بدون فندک می مونه!!
پایدار باشید

2002-11-18T19:46:00.000+03:30

تا زنده ای...
مبادا بمیری!!!

(رومن رولان)

2002-11-17T22:54:00.000+03:30

تمام ابعاد من،
زیر تمام نگاههای تو
به احترام افقهای تیره سکوت می کنند.
گوش دار...
تک ستاره ای اگر طلوع کند،
فریاد را مفهومی دیگر خواهم بخشید!

26 آبان ماه 81

2002-11-16T20:35:00.000+03:30

مهمترین قسمت بدن
از وقتی بچه کوچکی بودم ، مادرم گاه به گاه از من میپرسید که مهمترین قسمت بدن از نظر من چیست. در طول سالها من حدسهای مختلفی زدم و همیشه فکر می کردم جواب درست همان است.درست یادمه اولین حدس من گوش بود. روزی که قرار بود پدر منو ببره سینما و من تمام بعدازظهر را در انتظار پدر حواسم به صدای زنگ در بودم.
- گوش مامان ، گوش. مهمترین جای بدن گوشه.
- نه عزیزم. خیلی از آدمها کر هستند ولی با این حال دارند زندگی میکنند.باز هم فکر کن چون به زودی دوباره همین سوال را دوباره می پرسم.
سالها گذشت. یک روز با هیجان آمدم خانه و عینک آفتابی خوشکلی را که هدیه گرفته بودم به مامان نشان دادم.عکس العملش غیر منتظره بود، همان سوال!
با خوشحالی جواب دادم:
- مامان چشم خیلی مهمه، خیلی مهمه! حتما باید چشم باشه. من خیلی فکر کردم.
نگاهی به عینکم انداخت و گفت:
- خیلی ها کور هستند و با این حال به زندگیشون ادامه میدهند. ولی خوشحالم که تو کم کم داری با زندگی آشنا میشی. این سوال را باز هم خواهی شنید.
این قضیه کم کم داشت معمای من میشد. وقتهایی پیش می آمد که بی اختیار به این موضوع فکر می کردم.طی سالها مامان چند بار دیگر این سوال را پرسید و هر بار بعد از جواب من گفت:
نه عزیزم ولی تو داری کم کم با مفهوم زندگی آشنا میشوی!
چند روز قبل نزدیکترین دوست من ، رضا ، در یک تصادف رانندگی کشته شد. توی تشییع جنازه همه گریه میکردند. حتی احمد آقا ، بقال محلشون که ما فکر می کردیم هیچ چیزی تو این دنیا وجود نداره که بتونه کوچکترین تغییری در چهره عبوس و اخموی اون ایجاد کنه. وقتی می خواستند رضارا توی قبر بگذارند برای یک لحظه کفن را باز کردند تا برای آخرین بار او را ببینیم. وضع بدی بود. پدرش ضجه می زدند. خواهر و برادرهاش زار میزدند. مادرش مبهوت و ساکت ، در حالی که دهانش باز مانده بود به جنازه خیره شده بود و نفس نفس می زد. وضع بدی بود. احساس می کردم نمی توانم روی پاهایم بایستم.از شدت بغض گلوم داشت پاره می شد. توی این حال یکدفعه مادرم را میان جمعیت دیدم. به طرفش رفتم. سرم را روی شونه هاش گذاشتم و شروع کردم به گریه. یکدفعه مادر، در حالی که موهامو نوازش می کرد گفت:
- بلاخره متوجه شدی مهمترین جای بدن کجاست؟
از تعجب گریه ام بند آمد.این سوال همیشه برای من یک معما و یک بازی بود! ولی اینجا... حالا...
متوجه حیرتم شد. گفت:
- این سوال خیلی مهمه. اگر زندگی را به خوبی فهمیده باشی متوجه اهمیت این سوال هم می شوی. امروز روزی است که تو باید جواب این سوال را بگیری.
با صدای آروم و گرفته ای ادامه داد:
- مهمترین قسمت بدن شونه ها هستند عزیزم. شونه ها. چون یک دوست غمگین میتونه سرش را روی آنها بگذاره و گریه کنه. هر کسی در زندگی به شانه ای نیاز داره که هر وقت احتیاج داشت بهش تکیه کنه و اشکاشو اونجا قایم کنه. آدمها حرفهایی که بهشون میزنی را فراموش می کنند ، کارهایی را که براشون میکنی را فراموش می کنند ، ولی هرگز احساسی که بهشون می دهی را فراموش نمی کنند.
برای یک لحظه سرم را از روی شانه هاش برداشتم و با صدای بغض آلودی گفتم:
- مامان خیلی ها شانه ای که بهش تکیه کنند ندارند ولی با این حال زندگی میکنند.
مادر دیگر چیزی نگفت، فقط با لبخند عجیبی نگاهم کرد. سرم را دوباره روی شانه هاش گذاشتم. احساس کردم برای یک دریا اشک اونجا جا هست.به قدر یک دریا!
احساس خوشبختی میکردم!
( ترجمه آزاد متنی با نویسنده ای ناشناس )

2002-10-22T14:15:00.000+03:30

مدتی است روی در و دیوار شهر و همچنین روزنامه ها و مجلات پر شده از آگهی های فیلم زندان زنان و این جمله که درهای زندان زنان به روی همه گشوده خواهد شد! با توجه به علاقه تاریخی ای که به درهای باز دارم نتوانستم جلوی خودم را بگیرم و...
خودمونیم، عجججججججججججججججججججب مزخرفی بود!!

2002-10-22T14:03:00.000+03:30

زاویه دید غلط نیروی انتظامی

چند شب پیش سردار سرتیپ قالیباف، فرمانده نیروی انتظامی کشور مهمان مصاحبه بعد از خبر شبکه دوم سیما بود.وی در این مصاحبه حرفهای بسیار شیرینی زد و وعده های بسیار شیرینتری هم داد به طوری که اگر کسی مثلأ بعد از دو سال به ایران آمده بود و این سخنان را می شنیدبدون شک احساس می کرد تحولات ژرفی در جریان است و نیروی انتظامی روز به روز بهتر و بهتر میشود و حتی در حال حاضر هم از سطح قابل قبولی برخوردار است. ولی برای کسانی که در این جامعه زندگی میکنند و هم پس زمینه هائی بسیار منفی از این نیرو( از قبیل کوی دانشگاه ، گشتهای خیابانی، ونحوه برخورد با قاتلین زنجیره ای مثل خفاش شب )دارند و برخوردهای حال حاضرمامورین پلیس، فساد حاکم بر (حداقل) لایه های پایینی و میانی این نیرو و جو حاکم بر پاسگاه ها را می بینند طبیعی است که با تردید به این حرفها نگاه کنند.به هر حال داشتن یک پلیس کارامد و البته منطقی آرزوی هر شهروندی (البته از نوع غیر خلافکار!!) می باشد و امید است آنچه سرتیپ قالیباف گفت حتمأ تحقق یابد.
باری هدف از این نوشته نقد تمام صحبتهای ایشان نیست بلکه اشاره به یک جمله و فقط یک جمله از صحبتهای وی می باشد.سردارقالیبافف در طول مصاحبه بارها و بارها از کلمه مجرم (و نه متهم) برای کسانی که توسط پلیس دستگیر شده اند و یا به هر دلیلی تحت تعقیب این نیرو قرار دارند استفاده کرد. این مساله بیش از آنکه بیانگر یک برداشت غلط لغوی از مفهوم یک کلمه داشته باشد، نشان از یک برداشت غلط حقوقی دارد که بر خلاف ظاهر ساده اش مفهومی هولناک دارد.متاسفانه این نگرش غلط بر تمام لایه های پلیس ما ، از یک راننده ساده گشت گرفته تا فرمانده کل حاکم است و پیامد مستقیم آن زیر پا گذاشته شدن حقوق مسلم شهروندی افراد است. ولی آنچه بسیار فاجعه بارتر است، شکل گرفتن این احساس در عامه مردم است که چنانچه به هر دلیلی دستگیر شدی پس حتما در نظام حقوقی کشور مجرمی.رواج این احساس ناگزیر خلاف و گناه را به یک جز عادی زندگی توده مردم تبدیل میکند (آنگونه که متاسفانه تا حد زیادی چنین کرده). در این رابطه بیشتر خواهم نوشت.
به هر حال امید است سردار قالیباف اصلاحات مورد نظر خود را از این زاویه دید به شدت غلط و در گام اول از خودشان شروع کنند.

2002-10-21T22:26:00.000+03:30

دیروز عصر رفته بودم دریا. خوب که از ساحل دور شدم یکدفعه یادم افتاد که شنا بلد نیستم.شروع کردم به دست و پا زدن، ولی خودم هم می دانستم فایده ای ندارد. بعد از چند دقیقه مُردم!خیلی زود کرکسی به سراغ جنازه ام آمد و با آرامش عجیبی مشغول خوردن نعش آماس کرده من شد.من که تا آن موقع نمیدانستم زیر آب هم کرکس وجود دارد مؤدبانه به او گفتم:
- کمی از مغزم میل کنید.از جاهای دیگر دست نخورده تر است.
خندید و گفت:
- پاهایت کمتر از جاهای دیگه گندیده!
کف دریا شروع کردم به دویدن تا لحظه ای که آخرین تکه پاهایم را خورد!

2002-10-21T21:45:00.000+03:30

شادی های کوچک ما

تمام طول این هفته را به دلیل یک مساله کاری در یک روستا گذراندم.یک زندگی کاملأ متفاوت با آنچه به آن خو گرفته ام.این روزها برای من مشکلاتی و در عین حال مزیتهایی به همراه داشت.محل سکونت من یک خانه روستایی وسط زمینی بزرگ بود که با ماشین آلات و لوازم مربوط به کار پر شده بود.یکی از مشکلاتی که با آن درگیر بودم مساله آب بود.فشار آب بسیار بسیار کم بود و حتی در ساعاتی از روز کاملأ قطع می شد و چون سطح ساختمان بالاتر از محوطه کارگاه بود آب نه به آنجا و نه به منبع آب ذخیره ای که پیشبینی شده بود نمیرسید.هر چند روز یکدفعه با مشکلات فراوان، آب را با یک پمپ به منبع می فرستادیم ولی چون این منبع علاوه بر سیستم لوله کشی ساختمان به سیستم آبرسانی کارگاه هم وصل بود و شیرهای آب کارگاه هم باید همیشه باز میماند، نمی شد دائمأ از آن استفاده کرد.هر عصر بعد از رفتن کارگرها برای چند دقیقه تمام شیرهای آب کارگاه را می بستم و با عجله دوش می گرفتم. جالب اینکه فشار آب منبع حتی اینقدر نبود که آب به دوش برسد از این جهت باید با یک پارچ یا کاسه ذره ذره آب برمیداشتم و خودم را می شستم و تازه آنهم با آب سرد، چون فرصتی برای روشن کردن آب گرمکن نبود.
چهارشنبه بعدازظهر بر حسب عادت شیرآب دستشوئی را باز کردم و یکدفعه دیدم آب با فشار خوبی از آن بیرون می آید (در حالی که تانکر ذخیره هم در مدار نبود) دوان دوان شیر حمام را باز کردم ودیدم دوش حمام هم آب دارد.
یک آن احساس کردم همه مشکلات دنیا حل شده! فکر میکردم خوشبخت تر از من کس دیگری نیست! داشتم بال در می آوردم! حدود نیم ساعتی به رفتن کارگرها مانده بود. خیلی سریع آبگرمکن را روشن کردم. وسایل حمامم را آماده کردم و منتظر ساعت پنج شدم که کارگرها می رفتند و من دیگر کاری نداشتم. این سی دقیقه را روی ابرها گذراندم! باور کنید حتی یک لحظه هم به این فکر نیافتادم که اتفاقی که افتاده آنقدرها هم بزرگ نیست و من دارم کمی زیاده روی می کنم.ساععت که پنج شد با عجله اسم کارگرها را یادداشت کردم، کارهای فردایشان را گوشزد کردم و به سمت حمام دویدم...
عصر چهارشنبه من مثل عصر سه شنبه و مثل عصر دوشنبه و...با یک کاسه و یک پارچ دوش آب سرد گرفتم چون ساعت پنج دوباره آب قطع شده بود! ولی شب چهارشنبه بر خلاف شب سه شنبه و بر خلاف شب دوشنبه و...من بسیار خوشحال بودم و هنوز انرژی آن نیم ساعت خوب را با خود داشتم.شاید باور نکنید ولی من هنوز هم بسیار سرحال و انرژیک هستم! آن اتفاق ساده و حتی شاید مسخره، تاثیر عجیبی روی من گذاشت...
راستی شادی های زندگی به چه بهانه های کوچک و پیش پا افتاده ای سراغ ما می آیند!!

2002-10-04T00:01:00.000+03:30

باغ من (شعر)

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش
ابر با آن پوستین سرد نمناکش
باغ بی برگی،
روز و شب تنهاست
با سکوت پاک نمناکش.
ساز او باران، سرودش باد
جامه اش شولای عریانی است
ور جز اینش جامه ای باید،
بافته بس شعله زر تار و پودش باد
گو بروید، یا نروید هرچه در هر جا که خواهد، یا نمی خواهد
باغبان و رهگذاری نیست
باغ نومیدان،
چشم در راه بهاری نیست.

گر ز چشمش پرتو گرمی نمی تابد،
ور به رویش برگ لبخندی نمیروید؛
باغ بی برگی که می گوید که زیبا نیست؟
داستان از میوه های سر به گردون سای اینک خفته در تابوتِ
پست خاک میگوید

باغ بی برگی
خنده اش خونی است اشک آمیز
جاودان بر اسب یال افشان زردش می چمد در آن
پادشاه فصل ها،
پاییز.

( مهدی اخوان ثالث)

2002-10-04T00:00:00.000+03:30

پاییز رسیده

این کافی نیست؟؟

2002-09-27T15:21:00.000+03:30

شعر

نه دلباخته ترینم,
نه سنگ
که سنگواره ای شوم
بر نظاره گاه قلبهای تازه بالغ میلیونها سال بعد

سرگردانی دردی است
که فقط بادها به آن مبتلا می شوند !

2002-09-27T15:06:00.000+03:30

مدت نسبتا کوتاهی است که با وب لاگ و وب لاگ نویسی آشنا شده ام.اوایل میل چندانی به داشتن یک وب لاگ شخصی نداشتم ولی بعد ازمدتی, گه گاه که وب لاگ جالبی که فضایی همجنس فضای آن لحظه من داشت را می خواندم احساس میکردم دوست دارم در آن صفحه مطلبی بنویسم.کم کمک به فکر افتادم که وب لاگی برای خودم بسازم.اما افکار و روحیات من آنقدر ناهمجنس و ناهمگون بود (و هست!) که نمی توانستم انتخاب کنم این وب لاگ به چه موضوعی از موضوعاتی که من علاقه مندم و احیانا حرفی برای گفتن دارم باید اختصاص پیدا کند و یا حتی چه اسمی باید داشته باشد که مناسب فضای آن باشد!حاصل این درگیری ها پیش نویس است.
پیش نویس من مخلوطی است از همه چیز و هیچ چیز. از هر چه ارزش نوشتن داشته باشد و نداشته باشد . هر چند سعی خواهد شد حداقل ارزش خواندن داشته باشد!!!
پایدار باشید

2002-09-27T12:55:00.000+03:30

سلام,
این یکی فعلا برای تست است!